A A A A A A
ผู้เขียน หัวข้อ: หมดหัวใจให้แม่  (อ่าน 18 ครั้ง)

ออฟไลน์ popen2556

  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 690
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
หมดหัวใจให้แม่
« เมื่อ: 12 สิงหาคม 2019, 13:02:01 »
หมดหัวใจ

ความเป็นคนจีนโพ้นทะเลที่ล่องเรือสำเภามาอาศัยพื้นแผ่นดินไทยทำหากิน
หากมีเหลือก็ส่งเงินกลับไปให้พ่อแม่ได้ใช้

แต่การมาไกลขนาดนั้น

ไม่ได้ทำให้แม่ด้อยค่าไปกว่าแม่ของทุกๆคนบนโลกใบนี้
แม้แม่จะมีลูกชาย 5 คน อายุห่างกันตามสมควร
ต้องมาคอยดูแลในช่วงที่ลูกๆกำลังกินกำลังนอนพร้อมๆกัน
อีกทั้งยังมีเวลาในแต่ละวันน้อยมาก
เพราะงานในบ้านและงานในธุรกิจของครอบครัว
เเต่แม่ต้องการสร้างครอบครัว
ให้ดี
จึงกัดฟันซื้อบ้านหลังใหญ่ขนาด67ตร.วาให้ลูกๆได้มีที่ซุกหัวนอนกัน
และก็ไม่เคยเห็นแม่เอ่ยปากบ่นสักคำ
แม่ยังคงทำงานหนัก
หามรุ่งหามค่ำ จนนำพาลูกๆ
ให้พ้นไปจากอกแม่
ด้วยการศึกษาที่ดี
ด้วยอาชีพในการทำงานที่พออยู่ได้
ลูกๆของแม่ ทั้ง5 คน
มีปัญหาหนักๆถึง 2 คน
คือพี่ชายคนโต และน้องชายคนเล็ก
เนื่องจากเขาทั้งสองติดเหล้า
(พี่คนโตมาเลิกเหล้าได้ตอนอายุมากแล้วพร้อมกับโรคที่มาจากเหล้าเป็นรางวัลหลายโรค
ส่วนน้องชายคนเล็ก
ที่ชีวิตเกิดมา
สมองไม่สมประกอบ
คิดอะไรได้แปลกๆ
พี่น้องในบ้านจึงเรียกเขาว่า
ไม่เต็มบาท
หรือ80ยังคงดื่มอยู่ )
เขาเป็นลูกคนที่แม่เป็นห่วงมากที่สุด
จนแม่ต้องเดินตามหาแทบทุกคืน
เมื่อน้องชายคนนี้ยังไม่กลับเข้าบ้าน
แต่ถ้าหากเขาอยู่ที่บ้าน
แม่จะเข้านอนได้เร็วแต่หัวค่ำเลย
แต่แทบทุกคืนแม่ก็ยังคงเดินตามหาลูกชายคนเล็กของแม่ 2-3 เที่ยว
ก่อนจะกลับเข้าบ้านและจะเข้าห้องนอนเมื่อแม่ได้ยินเสียงลูกกลอนประตูบ้านเปิดและปิดโดยได้ยินเสียงของลูกชายคนเล็กตามกำกับมาด้วย
แม่จึงนอนตาหลับ
ผมเคยถามแม่เหมือนกันว่าทำไมแม่ต้องทำอย่างนั้นด้วย
แม่ตอบทันทีว่า "ยังไงๆเขาก็เป็นลูกของแม่
เขาเป็นปัญหาของแม่
แม่ออกเขามา
ไม่ใช่ปัญหาของใครๆ
ลูกไปนอนเถอะนะอย่าตามแม่เลย"
คำพูดนี้มันซึ้งใจ
สะเทือนใจของผม
ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ นาฬิกาของแม่มีไว้ตามหาลูกๆทุกคนของแม่ให้กลับเข้าบ้าน นอกเหนือจากความรักที่แม่มีให้พวกเราทุกคน
แม่มีความมั่นใจให้กับลูกของแม่ทุกคนเช่นกันอย่างเสมอภาค
แม่เชื่อใจ
แม่ภูมิใจในการ ตัดสินใจของลูกๆทุกเรื่อง เเละพวกเราก็ไม่เคยทำให้แม่ผิดหวังหรือผิดหวังไม่มากนัก

แม่ยิ่งใหญ่เสมอเช่นเดียวกันกับแม่ของทุกคน
ความสำเร็จในการเลี้ยงและดูแลลูกๆของแม่ที่ได้รับความสำเร็จอย่างสูงถึง 3 คน
ทั้งในเรื่องการเงินและการงาน
และ
ลูกๆอีก2คนของแม่ที่พึ่งตนเองได้
แม้จะไม่ร่ำรวย

ควมเป็นอยู่ของแม่ในช่วงบั้น ปลายของชีวิต
แม่จึงได้รับความสะดวกสบายมีความสุขตามสมควร
แม่เคยหัวใจวายตอนที่แม่อายุ 72 ปี
แต่แม่ก็รอดมาได้
จนมีอายุยืนยาวอยู่มาได้
จนถึง 86 ปี
แม้หัวใจที่แม่มีเหลือและทำ งานได้อยู่เพียง 25%ขอทั้งหมด

แต่ใจของแม่สิเต็มเกินร้อย
แม่อยู่อย่างแข็งแรงมาโดยตลอด
มีคุณภาพชีวิตที่ดี
แม่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเยี่ยม
ทำกายบริหารทุกวัน
ท่าบริหารที่แม่เรียนจากทีวี
จนหมอที่ดูแลแม่ต่างชมว่า
ไม่น่าเชื่อว่าคนจีนโพ้นทะเลที่มาอยู่เมืองไทยอย่างแม่
จะรู้เรื่องการอยู่แบบธรรมชาติเป็นอย่างดี
ก่อนแม่ตายปีหนึ่ง
แม่ได้บอกกับผมว่า
"ปีหน้าแม่จะตายจากลูกแล้วนะเม้า"
แม่ยังบอกอีกว่า"
อยู่กับลูกคนนี้แล้ว
มีความสุขที่สุดเลย แม่ขอบใจ "
นั่นเป็นรางวัลชีวิตสูงสุดที่แม่ให้กับผม
จนผมตื้นตันใจจริงๆ

แม่ยังคงเดินตามหาลูกชายขี้เมาคนเล็กแทบ ทุกคืน
เว้นแต่เขาจะเข้าบ้านแต่หัวค่ำ

จนถึงคืนวันที่ 7 เมษายน 2545 แม่ไม่ตื่นขึ้นมา กินข้าวเย็นร่วมกันกับพวกเรา ซึ่งเป็นอาการผิดปกติ
แม่ตื่นขึ้นมาเพื่อไปเข้าห้องน้ำ
เดินเซไปเซมา ผมพยายามจะขอให้แม่ไปหาหมอ
แม่บอกว่าไม่เป็นไร
ถ้าไม่ดีขึ้นพรุ่งนี้ค่อยพาแม่ไป
เช้าวันถัดมา
แม่เริ่มมีอาการแย่ลง
ผมต้องให้พี่ชายคนโตอุ้มแม่ไปส่งโรงพยาบาล
พี่หมอสมพร จาเขมิกรณ์
ให้แม่แอดมิต
พี่หมอเล่าให้ฟังว่า
สภาพร่างกายของแม่ใช้มานานมากแล้ว
ระบบมันเริ่มรวน มีเส้นเลือดฝอยตีบในสมองเป็นธรรมดา
อาการเป็นเหมือนแม่ของพี่หมอเอง
ที่มีอาการเช่นนั้น
แม่ยังคงมีความรู้สึกตัวในวันที่8
ผมคุยกับแม่ได้วันหนึ่งเต็มๆ
น้ำส้มคั้นที่ป้อนใส่ปากของแม่
ก็ยังได้รับการตอบสนองได้พอสมควร
ผมนั่งคุยกับแม่ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกอย่างที่เราเคยคุยกันมาตลอดชีวิต

ผมอยากจะเกิดเป็นลูกของแม่ทุกชาติไป
แม้จะลำบากแค่ไหน
แม่ไม่ได้มีอะไรให้ห่วงแล้ว
ตั้งแต่วันที่แม่เริ่มป่วย
แม่ปล่อยวางทุกอย่างที่คิด
เตรียมจากไปอย่างสงบและงดงาม

แม่สอนบทเรียนที่ดีต่างๆมากมายในชีวิตให้กับผม
แม่รักลูกสุดหัวใจ
ผมเองก็รักแม่สุดหัวใจเช่นกัน ความรักที่ผมมีต่อแม่
ผมคิดว่าไม่มีผู้หญิงคนใดในโลกที่จะได้รับความรักจากผมเท่ากับแม่แล้ว ทุกวันนี้แม่ไม่เคยจากผมไปไหนเลย
แม่ยังอยู่กับผม เสมอ

ในหัวใจของผมที่นี่
ที่แม่ให้สงบนิ่ง
ที่แม่ให้เกิดปัญญา
ที่พร้อมเสมอจะสู้กับทุกอย่าง

แม่จากพวกเราไปอย่างสงบสุขมีสายตาของผมเองเฝ้ามองอยู่ด้วยหัวใจแทบแตกสลาย
ในวันที่10 เมษายน 2545

รักแม่ตลอดเวลา

เม้า

ชื่อเล่น...

คำว่า พี่น้องลุงป้าน้าอาแทบจะเป็นชื่อเล่น
หรือชื่อเล่นที่ 2 ของพวกคุณๆไปแล้ว

ในต่างประเทศ
ญาติที่ต้องการ จะพบกัน
ต้องมีการนัดหมายล่วงหน้า หากไม่มีนัด
เขาจะไม่ยอมให้เข้าบ้านกันเลยลบความเป็นญาติออกไป
มันห่างไกลออกไป
สังคมที่มันแข่งขัน
แก่งแย่ง
ชิงดีชิงเด่น
เพื่อความสุขกายสบายใจ
มันเปลี่ยนแปลง
มันห่างเหิน
สังคมยุค Digital
มันทำให้สัมพันธภาพห่างเหินออกไป
เช่นกัน
มันแรงขึ้น
สามีภรรยาหรือผัวเมียก็เป็นอีกชื่อเล่นหนึ่ง ที่เปลี่ยนไปเป็นว่าเล่นเหมือนเป็นกางเกงใน
ตามก้นฝรั่งตูดขาวๆ
เป็นสังคมวัตถุนิยมยุคเมียหลวงผัวหลวงใครๆก็ใช้ได้
หมดถ้าสดชื่น คำว่าญาติ
ลุงป้านาอาพี่น้อง
ก็จะเป็นชื่อเรียก เล่นๆของกันและกัน
จนกว่าคำพ่อกับ
แม่
จะหมดประ โยชน์
ถ้าไม่ได้เลี้ยงหลานให้ลูกๆ มองในแง่ร้ายไปนิดหนึ่ง
สังคมมันเริ่มดื้อเป็นอย่างนั้นสิ ก่อนที่
หุ่นยนต์
จะเป็นเจ้าของโลก
ที่ไร้ศีลธรรม
ไม่มีคำว่าอาย ตั้งสติเข้าไว้นะโยมตัวเราก็ไม่ใช่ตัวใช่ตนอยู่แล้ว

เจริญพร
อนาคาริก