A A A A A A
ผู้เขียน หัวข้อ: หัวข้อกระทู้ "คุณแม่" ตั้งไว้นานแล้ว ไม่สามารถโพสท์ตอบได้ ขออนุญาตตั้งใหม่  (อ่าน 166 ครั้ง)

ออฟไลน์ ปังกะโช

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 3
  • อยํ โลโก อกฺกมิตพฺโพ, น อํเสสุ นิกฺขิปิตพฺโพ
    • ดูรายละเอียด
    • เสรีธรรม
    • อีเมล์
ผมได้อ่านเรื่องของผู้หญิง แม่เธอสร้างหนี้
คุณสรุปว่า มันคือกรรมเก่าของเธอ อ้างอิง จาก สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้


ตอนนี้ผมเจอปัญหาเดียวกัน 

การที่เป็นหนี้เนี่ย มันอันตราย
นอกระบบ อาจจะโดนยิง ในระบบ อาจติดคุก

นี่คือคำถามครับ
ข้อ1 ผมช่วยใช้หนี้ให้แม่ นั่นคือ บุญของแม่ที่มีลูกดี บาปของลูก ที่มีแม่ไม่ดี
ข้อ2 ผมไม่ช่วยอ้ะ แม่สร้าง แม่ก่อ แม่ก็ใช้เองสิครับ นี่คือบาปของแม่ หรือว่าผมเลว
ข้อ3 ผมไม่อาจจะสอนแม่ได้ แม่เองก็เคยมีกรรม ผมบวชเลย  แม่ใช้หนี้ไป ใช้ไม่ทัน โดนยิงตาย กรรมของแม่ หรือผมเลว ที่ไม่ช่วย ใช้หนี้ให้แม่ 


นี่คือ คำถามจากชีวิตจริงนะครับ
มันยังไม่เกิดขึ้น
ผมต้องการ คำตอบที่ถูกต้อง ที่ถูก ที่ควร จริงๆ ไม่ได้ก่อกวน
เพราะผมโง่ ไม่รู้ว่า จะทำยังไงดี 

ออฟไลน์ ปังกะโช

  • Newbie
  • *
  • กระทู้: 3
  • อยํ โลโก อกฺกมิตพฺโพ, น อํเสสุ นิกฺขิปิตพฺโพ
    • ดูรายละเอียด
    • เสรีธรรม
    • อีเมล์
ตอบ (ตามความรู้ และเข้าใจ ดังนี้ครับ....)

ข้อ1 ผมช่วยใช้หนี้ให้แม่ นั่นคือ บุญของแม่ที่มีลูกดี บาปของลูก ที่มีแม่ไม่ดี

"ผมช่วยใช้หนี้ให้แม่ นั่นคือ บุญของแม่ที่มีลูกดี" มีส่วนถูกต้อง คำว่า "เป็นบุญของแม่" ควรใช้ศัพท์ว่า "เป็นกุศลกรรมวิบาก" คือ วิบากแห่งกรรมอันเป็นกุศล ที่แม่ได้เคยสร้างไว้ในอดีต (สร้างกับใคร ๆ ก็ได้ หรือได้สร้างไว้แก่เราโดยตรง ตั้งแต่เราได้เกิดมา...ด้วยการเลี้ยงดู หรืออุปการะต่าง ๆ ) และเราก็ได้รู้คุณแล้วตอบแทน (กตัญญู กตเวทิตา รู้จักคุณแล้วตอบแทนคุณ) ฯ

คำว่า "บาปของลูกที่มีแม่ไม่ดี"  ต้องแยกแยะ
- จะบอกว่า เป็นบาป (ผลแห่งบาปกรรมของเราที่ต้องมาใช้หนี้ให้แม่) คงไม่ใช่,   
   แม่กระทำกรรมในปัจจุบัน คือเป็นหนี้ ไปกู้หนี้มา, เราทราบเรื่องนั้นเข้า  เกิดความคิดขึ้นมาว่า
   ๑) อยากจะช่วยเหลือปลดหนี้ให้ท่าน ด้วยสำนึกในบุญคุณ (กตัญญูกตเวทิตา)  ก็เลยจ่ายหนี้ให้, เจตนาตรงนี้เป็นกุศล ในส่วนนี้ต้องถือว่าเป็นบุญกรรมของเรา (บุญในปัจจุบั, ปัจจุบันเหตุ) 
   ๒) ถ้าเกิดความคิด เหมือนอย่างคำถามข้อที่ 2  คือคิดด้วยภาวะจิตที่เป็นอกุศล จะเป็นเพราะความโกรธ ไม่พอใจที่แม่ไปเป็นหนี้...หรือด้วยเหตุผลอื่น ๆ ที่ประกอบด้วยอกุศลอย่างใดอย่างหนึ่ง, ในส่วนนี้ ย่อมถือว่า เราได้ทำบาปอกุศล (เพราะจิตประกอบด้วยอกุศล มีโทสะ-โมหะ เป็นต้น) แต่อกุศลนั้นอาจจะไม่ถึงความเป็นกรรมบถ (ปัจจุบันเหตุ)
 
ข้อที่ 3 ที่ว่า "ผมไม่อาจจะสอนแม่ได้ แม่เองก็เคยมีกรรม ผมบวชเลย  แม่ใช้หนี้ไป ใช้ไม่ทัน โดนยิงตาย กรรมของแม่ หรือผมเลว ที่ไม่ช่วย ใช้หนี้ให้แม่"
คำถามนี้  ก็มีส่วนเหมือนคำถามที่ ๒  ต้องแยกแยะอย่างนี้
- จริง ๆ แล้ว เราสามารถกล่าวสิ่งที่ถูกต้องให้แม่ฟังได้ ไม่ใช่เป็นการกล่าวสอน (บอกกล่าว แนะนำด้วยจิตที่เป็นกุศล ยังไงก็ไม่บาป)
- คำว่า "แม่เองก็เคยมีกรรม" (คงหมายถึงอกุศลกรรม)  ก็มีด้วยกันทุกคนแหละครับ ทั้งกรรมดี และไม่ดี
- "แม่ใช่หนี้ไม่ทัน ถูกเจ้าหนี้ยิงตาย"  ตรงนี้ต้องถือว่า "แม่ตาย ด้วยอุปัจเฉทกมรณะ" คือผลแห่งบาปอกุศลกรรมรุนแรงตัดรอน, เจ้าหนี้ที่ทำการฆ่า ก็จัดว่าเป็นผู้ทำอกุศลกรรม,
- ส่วนเรา  ถ้ามีกุศลเจตนา ไปบวช ตรงนี้ก็ถือว่าเป็นบุญกรรมของเรา คือทำกรรมที่เป็นบุญ / แต่ถ้ามีจิต เหมือนอย่างที่ตอบไปแล้ว คือเกิดความโกรธ ไม่ช่วยใช้หนี้ให้ละ แล้วไปบวช... ตอนที่เกิดจิตโกรธ วิถีจิตตอนนี้ก็เป็นอกุศล (บาป) ส่วนตอนที่บวช จิตเป็นกุศล ก็เป็นบุญ //  ทั้งบุญ และบาป เกิดขึ้นคนละวิถี  คือมีทั้งบุญและบาปแหละ   
ความเป็นบุญและบาป  นับเอาตามอำนาจของจิตที่เกิดขึ้น ในแต่ละวิถีที่เกิดขึ้น ว่ามีธรรมที่เป็นกุศล เข้าประกอบ หรือมีธรรมที่เป็นอกุศล เข้าประกอบ... //
 
ท้ายสุด : การกู้หนี้ยืมสิน จัดว่าเป็นทุกข์ก็จริง แต่ถ้ามีความจำเป็น เพื่อทำมาหาเลี้ยงชีพตนเอง และผู้อื่น มีคนในครอบครัวเป็นต้น... ก็อาจจำเป็นต้องทำ เพราะถือว่ายังไง ๆ ก็ดีกว่าไปทำทุจริตมิจฉาชีพอื่น ๆ // หรือดีกว่าอดตาย หรือปล่อยให้คนอื่น ๆ มีลูก ๆ อดตาย....เป็นต้น  // เพราะฉะนั้น ถ้าเรามีกำลัง มีความสามารถก็ควรใช้หนี้แทนให้ท่าน เพื่อบำเพ็ญธรรม คือ กตัญญูกตเวทิตา
(นิมิตฺตํ สาธุรูปานํ กตญฺญูกตเวทิตา  ความกตัญญูกตเวที เป็นเครื่องหมายของคนดี)