A A A A A A
ผู้เขียน หัวข้อ: ดาบเด็ดเดี่ยว  (อ่าน 64850 ครั้ง)

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #30 เมื่อ: 28 เมษายน 2013, 17:47:49 »
  ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่สาม...........มารไม่มีบารมีไม่เกิด




                "อามิตตพุทธ"
                 เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับเสียงสิงห์โตคำรามจนได้ยินไปทั่วป่ากว้าง แต่พลังกลับเป็นพลังสิงห์โตคำรามแห่งวัดเส้าหลิน ที่เปล่งออกมาจากหลวงจีนผู้หนึ่ง
                 หลวงจีนที่มีอายุราวสามสิบปี หน้าตาแจ่มใส ผุดผ่องราวกับอิสสตรีที่สวยงามล้ำกว่าสตรีทั้งหลาย หลวงจีนผู้นี้มาพร้อมคำเปล่งประธานพรกับการพนมมือและโค้งศรีษะให้ผู้แซ่เล็กและผู้แซ่ลี้
                  แต่ผู้เข้าชมการประลองล้วนแต่ล้มลงไปแล้ว เพราะไม่อาจจะทนรับต่อพลังลมปราณแห่งเสียงนี้ได้
                 "เห็นประสกทั้งสองออกแรงกันสนุกสนาน อาตมาจึงอยากให้ประสกทั้งสองช่วยชี้แนะวรยุทธแก่อาตมาด้วยเพื่อพัฒนาวรยุทธให้สูงขึ้น "
                  " เพลงหมัดนกกระเรียน "
                   วาจาพอกล่าวจบหลวงจีนหนุ่มก็สะบัดดฝ่ามือออกไปในท่านกกระเรียนเข้าใส่เล็กสี่คิ้วทันที
                  "ปึ๊ก ปั๊ก ปึ๊ก ปั๊ก"
                  เล็กสี่คิ้วรับมืออย่างไม่ยากเย็นนัก
                   "หมัดพยัดฆ์"
                   "ปึ้ง"
                   เล็กสี่คิ้วฟาดฝ่ามือออกรับ
                   "หมัดงู"
                   ฝ่ามือของหลวงจีนเร็วกว่างูฉก เล็กสี่คิ้วพลิ้วไปพร้อมสะบัดชายเสื้อต้านรับ เป็นกระบวนท่าใดกัน
                    "ปึก ปึก ปึก"
                   "ยืดเอ็นยันถึง"
                   "ตูม"
                   หนึ่งกระบวนท่าในคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นที่ผู้ได้รับการถ่ายทอดจะต้องเป็นเจ้าสำนักวัดเส้าหลินเท่านั้น แล้วหลวงจีนผู้นี้เป้นใครกันแน่
                   เล็กสี่คิ้วปลิวไปตามแรงถีบ แม้จะใช้ท่าเท้าผลักช้างลงห้วยของตนเองกระแทกรับ
                   "ยืดเส้นยืดกระดูก"
                    สองหมัดของหลวงจีนหน้าสวยตามติดเล็กสี่คิ้ว
                    "ตูม ตูม"
                    เล็กสี่คิ้วหัวเราะร่า พร้อมกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว จากนั้นเร่งเดินพลังลมปราณเพิ่มขึ้น
                   "สะบัดเอ็นร้อยหวาย"
                    เท้าของหลวงจีนถีบออกมาอย่างแรงสามครั้ง เป็นเท้าที่เปี่ยมพลังยิ่ง
                    "ตูม ตูม ตูม"
                    เล็กสี่คิ้วรับไปทั้งสามฝ่าเท้า แขนเสื้อทั้งสองข้างพลันหลุดลุ่ย แต่ใบหน้ายังคมยิ้ม
                    "ย้ายเอ็นเปลี่ยนกระดูก"
                    "ตึง ตึง ตึง"ออกมา
                    กลับเป็นท่ากระโดดต่อยสองหมัดและหมุนเตะอีหนึ่งเท้า
                    "เส้นเอ็นร้อยรัด"
                    แขนเสื้อข้างหนึ่งของหลวงจีนวิ่งตรงไปรัดคอเล็กสี่คิ้ว  แต่อีกข้างหนึ่งสะบัดตบ
                    "เพี๊ยะๆๆๆๆ"
                    เล็กสี่คิ้ว  ใช้ห้าฝ่ามือต้านรับ แต่ก็รู้สึกสะท้านมือทั้สองข้างนั้นแล้ว
                    "ถอดเอ็นถอดกระดูก"
                    "ตูม ตูม ตูม"
                    สามฝ่าเท้าพุ่งมายังใบหน้า ท้องและขาของเล็กสี่คิ้ว แต่ผู้แซ่เล็กกลับใช้กำปั้นสยบเซียนต้านรับ และเริ่มระวังตัวในระดับสูงสุด
                   "เอ็นกระดูกหลอมเป็นหนึ่ง"
                    หนึ่งมือและสองเท้าของหลวงจีนต่อยและถีบใส่ด้วยท่าตีลังกากลับ
                    "ตูม ตูม ตูม"
                    "หนึ่งหมัดแยกธาตุ"
                     หมัดขวาของหลวงจีนกระแทกตรงๆเข้าไปหมายใส่ใบหน้าเของล็กสี่คิ้ว แต่อีกหนึ่งมือซ้ายกลับรัดคอของผู้แซ่เล็กอยู่
                        "ตูม"
                     เป็นฝ่ามือของลี้คิมฮวยออกมาต้านรับแทน........หมัดนี้
                     "พลังฝีมืออันลือเลื่องของท่านทั้งสองล้วนจริง"หลวงจีนกล่าวชม
                     พลางสะบัดฝ่ามือวชิระใหญ่ใสลี้คิมฮวยและเล็กสี่คิ้ว
                     "บึ้ม"
                     พลังฝ่ามือที่มีลมปราณระดับสูงสุดของสองฝ่ายปะทะกันอย่างรุนแรง
                     หลวงจีนคลายมือซ้ายที่รัดคอเล็กสี่คิ้วออก แต่ผู้แซ่ลี้และผู้แซ่เล็กกลับถอยหลังไปคนละหนึ่งก้าวแล้ว
                     "หมัดนิทราในความตื่นรู้"
                      ผู้แซ่ลี้กลับซัดหมัดใส่หลวงจีนแล้ว
                      "เฮอะ"
                      หลวงจีนหนุ่มร้องพร้อมฟาดฝ่ามือต้านรับ
                      "กำแพงเทพมาร"
                      "เปรี้ยง"
                       ผู้แซ่ลี้สะท้านไปทั้งแขน แต่หลวงจีนหน้าสวยกลับแย้มยิ้ม
                      "หมัดนิทราไร้ขีด"
                       ผู้แซ่ลี้หลับตาซัดหมัดพิสดารออกไปหนึ่งชุดติดต่อกัน โดนแผ่นอกของหลวงจีนอย่างจัง
                      "ตูม ตูม ตูม"
                       หลวงจีนกระอักโลหิตออกจากปากคำหนึ่งเลอะแก้มสองข้างแล้ว
                      "หมัดมวยนิทราสิ้นสายัณห์"
                     " เป็นหมัดชุดสิบหกหมัดที่ผู้แซ่ลี้ปล่อยออกไป
                     " ปึ๊กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "
                      ล้วนแต่โดนจุดสำคัญในร่างกายของหลวงจีนหน้าสวยแล้ว ยกเว้นแต่เพียงใบหน้าที่มีมือต้านรับ หลวงจีนกระอักโลหิตอีกคำหนึ่งออกมา
                      เล็กสี่คิ้วพลันกระโดดเตะออกไปยังหลวงจีนด้วยหนึ่งเท้า
                      "ลูกเตะดับตะวัน"
                      "ตูม"
                      ร่างของหลวงจีนกระเด็นออกไปตามแรงเตะของผู้แซ่เล็ก
                      และมันกระอักโลหิตออกมาอีกคำหนึ่ง แต่มันกลับยิ้ม ใบหน้าที่ขาวใสของหลวงจีนหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ
                       แสงสีดำเริ่มกระจายออกมาจากตัวหลวงจีน ทั้งกล้ามเนื้อแขนทั้งหน้าอกพองออกจนจีวรขาดวิ่นเปลือยให้เห็นแผงอกที่แข็งแกร่ง
                      " จิตมารสะท้านแผ่นดิน "
                       สองฝ่ามือของหลวงจีนหนุ่มฟาดใส่สองจอมยุทธอย่างรวดเร็ว แม้จะมีการต้านรับก็ตาม แต่ฝ่ามือของหลวงจีน ก็ฟาดกระแทกใส่หน้าอกของเขาทั้งสองแล้ว
                       "มารไร้ขอบเขต"
                       ฝ่ามือกระบวนท่าใหม่รุนแรงกว่าเก่า จู่โจมออกมายังสองจอมยุทธแบบไม่ทันให้ตั้งตัว
                       "เปรี้ยง เปรี้ยง"
                       ลี้คิมฮวยซัดฝ่ามือต้านรับเช่นเดียวกับเล็กสี่คิ้วก็ต่อยออกมาหมัดหนึ่ง
                       แต่ทั้งสองจอมยุทธถูกฝ่ามือมารกระแทกออกไปจนกระเด็น
                       หลวงจีนหน้าดำกลับนิ่งยิ้มอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับกล่าวว่า
                       " ช่างเพลิดเพลินยิ่งนัก "
                        ทันใดนั้นหลวงจีนหน้าดำพลันฟาดฝ่ามือดำออกมาเป็น..........ดาบดำสนิทสองเล่มใส่ร่างสองจอมยุทธหนุ่มแล้ว
                        "เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง"
                        ดาบดำเล่มหนึ่งถูกผู้แซ่เล็กใช้ดัชนีสะท้านแผ่นดินหนีบไว้ได้ แต่ดาบดำอีกเล่มหนึ่งผู้แซ่ลี้กลับใช่ฝ่ามือขวาต้านรับ
                       หลวงจีนยืนยิ้มอยู่ ทั้งๆที่คอหอยของมันมีอาวุธชนิดหนึ่งปักอยู่ ย่อมต้องเป็นมีดบินของผู้แซ่ลี้ที่มิเคยพลาดเป้า
                        มีดบินเล่มนี้ถูกซัดออกมาเมื่อไรก็ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นเห็น ทอดตาทั่วแผ่นดินก็คงจะไม่มี และไม่มีผู้ใดจะล่วงรู้เลยว่ามีดบินที่สะบัดจากมือขวาที่ว่าเร็วที่สุดยากต่อการหลบหลีกแล้ว ยังมีมีดบินที่เร็วกว่านั้นมากที่สะบัดอกจากมือซ้ายของผู้แซ่ลี้
                        แต่มีผู้คนเพียงประเภทเดียวเท่านั้นที่ล่วงรู้ความลับนี้.....................มันคือคนตาย
                             
                             


                                                 
   
 
                   

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29 เมษายน 2013, 11:34:03 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #31 เมื่อ: 02 พฤษภาคม 2013, 15:59:03 »


       ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่สี่..................เรื่องราวประหลาด




                   " เซียวลี้ปังตอ ย่อมเป็น เซียวลี้ปังตอ...............ปังตอน้อยมิเคยพลาดเป้า "
                    หลวงจีนหนุ่มหน้าสวยที่ใบหน้าเคยดำเริ่มเปลี่ยนกลับมาหน้าขาวผุดผ่องเช่นเดิมอีกครั้ง แถมมีสีชมพูเรื่อๆอีกต่างหาก
                    กล่าวออกมาทั้งๆที่มีมีดบินของผู้แซ่ลี้ปักอยู่ที่คอหอย แย้มยิ้มดุจดอกบัวขาวบานรับแสงตะวันในยามเช้า
                    " ยุทธภพซ่อนเสือพยัคฆ์มังกรมากมายเหลือเกินจริงๆ โยมทั้งสองเป็นสุดยอดจอมยุทธที่หายากในรอบร้อยปี หากอาตมายึดถือในร่างกายนี้ ป่านนี้คงตกตายไปไม่รู้กี่ภพกี่ชาติแล้ว "
                    " ยุทธภพเริ่มจะปั่นป่วน เนื่องจากศีลธรรมเสื่อมเหลือหลาย จนหิมะทั้งโลกละลาย เพราะความยึดถือและความเห็นแก่ตัว แม้กระทั่งโลกธรรมอันเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ถึงกลับเข่นฆ่ากันอย่างสิ้นคิด"
                    " โยมทั้งสองดุจเป็นเทพจุติจากเบื้องบนเพื่อมาต่อสู้กับนามธรรมและรูปธรรมเหล่านั้น หากโยมทั้งสองสามารถกระโดดข้ามฝ่ามือพระยูไลในภพนี้ชาตินี้ได้ ผลประโยชน์จะเกิดกับโยมทั้งสองเป็นเอนกอนันต์"
                      " อย่างน้อยพลังยุทธของโยมทั้งสองก็จะสูงเกินขีดผู้คน ที่ล้วนแต่มีขี้ในสมองและตลอดทั้งตัวทั้งหมด "
                      " โยมทั้งสองโปรดจดจำด้วยว่าเทพมารเหมือนบานประตูด้านนอกและด้านใน อยู่ที่ว่าโยมจะเลือกด้านไหนออกมาใช้ "
                       " ไร้รูป ไร้รอย ไร้เงา..................ไร้ทุกข์ "
                       " มหาเทพยุทธกลับมาก่อเกิด พร้อมกับมหายุทธแห่งจอมมาร ขอให้โยมทั้งสองจงตั้งตนอยู่ในความไม่ประมาท กำเเพงสูงแค่ไหน ก็จะสามารถกระโดดข้ามได้หมด"
                        " โปรดจดจำไว้ว่า.............................เป็นตายเป็นเขตแดนแห่งมหาสุญญตาราม ที่แห่งนั้นไร้ทุกข์สิ้นเชิง "
                        " สุดยอดแห่งเทพยุทธและพระคัมภีร์ก็อยู่ตรงนั้น "
                        " ขอโยมทั้งสองรับฝ่ามือของอาตมาอีกสองฝ่ามือเถิด"
                         หลวงจีนหน้าสวยกล่าวจบฟาดสองฝ่ามือใส่สองจอมยุทธหนุ่มทันที
                        " ฝ่ามือพลิกโลกสะท้านจักรวาล"
                          สองจอมยุทธหนุ่ม เดินพลังลมปราณเต็มที่สู่แขนสองข้างอย่างไม่ประมาท พร้อมฟาดฝ่ามือทั้งสี่ออกไปพร้อมเพียงกัน
                         " ฟ่ามือสะท้านปฐพี "เล็กสี่คิ้ว
                         " ฟ่ามือสยบไฟโลกันต์ "ลี้คิมฮวย
                         " เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ "
                          " บึ้ม "
                          เสียงระเบิดดังสนั่นสะเทือนผืยแผ่นดินตรงนั้นดุจโลกแตก ฝุ่นบนพื้นแผ่นดินคละคลุ้งไปหมด จนไม่สามารถจะมองเห็นร่างของผู้ใดเลย
                            คงต้องรอจนกว่าฝุ่นแห่ง"มหาพลังลมปราณ"นั้นจะจางคลายลง
     
                         
                       
                         

                         
                                   
                       
                   




ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #32 เมื่อ: 03 พฤษภาคม 2013, 12:38:09 »

         ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่ห้า..................สุดจะคาด



                    ภายหลังที่ฝุ่นดินแห่ง"มหาพลังลมปราณ"นั้นจะจางคลายลง เล็กสี่คิ้วและลี้คิมฮวย ต่างยืนตัวแข็งราวกลับถุกจี้จุดทั้งร่าง
                   ไม่สามารถขยับเขยื้อน เเม้กระทั่งสนทนากันยังไม่สามารถกระทำได้
                    แต่ที่น่าแปลกจอมยุทธทั้งสองกลับอ่านความคิดของกันได้หรือที่เรียกว่าอ่านใจ ไม่เคยมีเรื่องราวใดที่พิสดารในชีวิตของเขาทั้งสองมากกว่านี้แล้ว
                    หลวงจีนหนุ่มหน้าสวยแย้มยิ้มแล้ว กลับหลับตาลง
                    พลันสวดมนต์บูชาพระรัตนตรัยโดยมิได้ขยับริมฝีปากเลย แต่เสียงสวดนั้นผู้แซ่ลี้กับผู้แซ่เล็กได้ยินชัดเจน จนจิตสงบอย่างดื่มด่ำ ปิติซ่านไปทุกขุมขน สุขประณีตอย่างไม่เคยเป็น จนจิตดำดิ่งลึกไปในความสงบนิ่ง จนพบแสงสว่างเปล่งออกจากใจครอบคลุมไปทั่วร่าง
                    หลวงจีนหนุ่มหน้าสวยพลันหยุดสวดแล้วหัวเราะร่า
                   " ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...........อามิตตพุทธ"
                    สิ้นเสียงเปล่งคำประทานพรของหลวงจีน
                    มีสายฟ้าฟาดร่างทั้งสองของจอมยุทธหนุ่มเจ็ดครั้ง จนร่างของทั้งสองพลันระเบิดแตกเป็นเสี่ยงๆทันที
                    " เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ "




ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #33 เมื่อ: 05 พฤษภาคม 2013, 10:47:11 »
 ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่หก.................เรื่องเล็กน้อย


               เมื่อหลายสิบปีก่อนมีเด็กผู้ชายผู้หนึ่งอายุเพียงสามปี ถูกทอดทิ้งไว้ที่วัดเส้าหลิน ใบหน้าหมดจดหน้าตาน่ารัก ดวงตากลมโต ผิวพรรณขาวสะอาด แต่ผิดแผกไปจากเด็กคนอื่นตรงที่...มันมีหนวด
               หลวงจีนเฒ่าเล็กซ้งเอี๊ยะผู้ดูแลหอคัมภีร์ได้เก็บมันมาชุบเลี้ยงไว้ พร้อมทั้งสอนให้เด็กน้อยรู้จักวรยุทธ โดยให้ใส่ห่วงเหล็กและถุงมือเหล็กตั้งแต่นั้นมา
               ในตอนเช้าของทุกวัน เด็กน้อยก็จะให้ใช้ฝ่ามือแทงกระทะทรายร้อน วันละกว่าพันหน
                พออายุได้เก้าปี ก็ได้พบกับสาวงามนามจิวหยงหยง เธอได้สอนให้เด็กน้อยได้รู้จักวิชาหมัดมวยประหลาด เสียบ สอด จิ้ม  ตั้งรับและรุกพร้อมกันเป็นวงกลมหรือว่าจะเป็นหมัดหยงชุนที่ลือเลื่อง และยังสอนวิชาตัวเบาให้เด็กน้อย จนยากที่ผู้ใดจะไล่ติดตามทัน
                เมื่ออายุได้สิบสี่ีเด็กน้อยที่ถูกหลวงจีนเฒ่าเรียกว่าเล็กน้อย ก็ได้ถูกถ่ายทอดพลังลมปราณจากหลวงจีนเฒ่า และหลวงจีนเฒ่าก็ได้ละสังขารไปตั้งแต่ตอนนั้น
                 อายุสิบห้าปีวัดเส้าหลินถูกมองโกลเผาทิ้ง ทั้งศิษย์บรรชิตและฆราวาสต่างหลบหนีออกไปจากวัด เล็กน้อยก็หนีไปกับจิวหยงหยง
                 ในระหว่างทางได้พบกับเหล่าทหารยอดยุทธของมองโกลกว่าหกสิบคน และได้เปิดฉากต่อสู้กัน จิวหยงหยงบาดเจ็บแล้วภายหลังจากที่ล้มทหารมองโกลไปได้กว่าสิบคน
                  ในบรรดาทหารมองดกลทั้งหมด มีผู้หนึ่งร่างกายสูงใหญ่ทรงพลังที่สุดได้ต่อสู้กับจิวหยงหยงตัวต่อตัว และทำให้จิวหยงหยงบาดเจ็บสาหัส
                   แต่มีดาบใหญ่อีกผู้หนึ่งได้ฟาดดาบใส่จิวหยงหยง ในฉับพลันนั้นเองกลับมีนิ้วของเด็กชายสองนิ้วคือนิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบดาบใหญ่นั้นไว้ได้และผู้ใช้ดาบก็ไม่สามารถจะขยับเขยื้อนดาบออกไปได้
                   กลับเป็นนิ้วสองนิ้วของเด็กชายนามเล็กน้อยนั้นเอง ทำเอาเหล่าทหารกล้าของมองโกลแตกตื่นใจ
                   "ปึ้กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"
                   สี่สิบแปดหมัดที่ซัดออกไปจากเด็กชายแซ่เล็ก ทุกหมัดล้วนล้มทหารกล้ามองโกลร่างใหญ่ไปทั้งสิ้นสี่สิบแปดนาย
                   คงเหลือผู้ที่ร่างกายใหญ่ที่สุดนามอ๋องตองก้าและดาบใหญ่นามซังปอย
                   เมื่อดาบใหญ่ซังปอยถูกเด็กชายคีบดาบของตนที่ฟาดฟันออกไปได้ย่อมละอายและโกรธแค้น จึงกลับเข้าเล่นงานเด็กชายเล็กอีกครั้งหนึ่ง
                    "ฉับ"
                     เด็กชายเล็กพริ้วกายหลบทันดูคล้ายเฉียดฉิว
                     "ปึ๊กๆๆ"
                     ซัดหมัดออกไปสามหมัดโดนหน้า หน้าอกและท้องของซังปอยจนสะบัด จุกจนหน้าเขียว เร็วกว่าที่เห็น เด็กแซ่ลี้กระโดดถีบอีกครั้งหนึ่งจนร่างใหญ่กระเด็นไปกว่าสามต้นไม้ใหญ่กระแทกต้นไม้ใหญ่อีกต้นหนึ่งและล้มฟุบไป
                      "ตูม"
                      "เจ้าเด็กน้อยหงวดนาม ฝีมือกล้าแข็งนัก ข้าอ๋องตองกล้า ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งมองโกลจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เจ้าเอง"
                       เมื่อคำพูดกล่าวจบ หมัดใหญ่พลังสิบส่วนก็ถูกซัดออกมา
                       "ตูม"
                       เด็กชายเล็กซัดสองหมัดออกต้านรับ แต่กลับทำให้อ๋องตองก้าตื่นใจเพราะลมปราณภายในปั่นป่วนแล้ว จึงชักดาบออกมา คิดใช้วิชาดาบสามคลื่นที่ทำให้ตนเลื่องลือชื่อออกมา
                        "พอเถอะท่านลุง เสียหายเยอะมากเเล้ว"เด็กชายเล็กพลันกล่าวขึ้นมา
                         แต่ดาบสามคลื่นกลับถูกฟาดออกมาแล้วโดยที่เด็กชายก็คิดไม่ถึง
                         "เปรี้ยง"
                         ดาบใหญ่สามคลื่นกลับถูกเด็กชายหนวดงามคีบเอาไว้ได้ พลันมันกลับฟันฝ่ามือซ้ายออกไปยังดาบที่คีบอยู่
                         ดาบใหญ่หักเป็นสองท่อน แล้วมันก็ประคองจิวหยงหยงเดินหายลับไปจากสายตาของอ๋องตองก้าที่ตะลึงงงอยู่ณ.ที่นั้น
                         สิบปีต่อมา...........ในยุทธภพเลื่องลือชื่อจอมยุทธหนุ่มที่ชอบแส่เรื่องชาวบ้านพลังยุทธสูงส่ง วรยุทธเด่นล้ำ วิชาตัวเบาเป็นเลิศ ไม่มีศาสตราวุธใดๆเล่นงานมันได้ หากแต่ถูกนิ้วสองนิ้วของมันคีบไว้หมด ไปที่ไหนล้วนแต่ผู้คนจำได้ เพราะมันผู้นั้นมีสี่คิ้วหรือหนวดที่เรียวงาม มันจึงได้ฉายาว่า"เล็กสี่คิ้วนิ้วปาฎิหารย์" 

                  ( ขอกราบขอบพีระคุณท่านผู้เผยแพร่ข้อมูลและรูปภาพทางอินเตอร์เน็ท )                       
                 


ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #34 เมื่อ: 12 พฤษภาคม 2013, 11:28:27 »
ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่เจ็ด.................พลิกตายพลิกเป็น พลิกเป็นพลิกตาย
                  " ท่านเล็ก "
                  " ท่านลี้ "
                  " ที่นี่หรือมหาสุญญตาราม "สองจอมยุทธพูดพร้อมกันทางจิต
                  " มีแต่แสงสว่าง "
                  " ท่านปรมาจารย์เคยพูดว่าหากจิตรวมเป็นหนึ่ง เอโกธัมโม มันจะว่าง สงบ เย็น เช่นนี้ "ลี้คิมฮวย
                  " ท่านลี้...................ท่านรู้สึกว่าร่างกายเของท่านเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง " เล็กสี่คิ้ว
                  " พลังลมปราณภายในเพิ่มสูงขึ้นอย่างไร้ขอบเขต พลังภายนอกกล้าแข็งเหมือนเหล็กไหล หรือว่าหลวงจีนทานถ่ายทอดพลังลมปราณของท่านให้แก่เราทั้งสอง "ลี้คิมฮวย
                  " ฟุ่บ..............วี๊ด..............บึ้ม "
                  บทสนทนายังไม่ทันจบเล็กสี่คิ้วจำเป็นต้องสะบัดสองนิ้วอันเลื่องลือในยุทธภพออกไปแล้ว มีแสงสีนวลเหลืองออกจากปลายนิ้ว ยากประเมินพลังลมปราณได้ จนสุดทางกระแทกอะไรสักอย่าง แล้วเกิดระเบิดขึ้นจนแผ่นดินสะเทือน
                  ต่อจากนั้นมีลูกธนูสีแดงเพลิงที่มีเพลิงลุกไหม้พุ่งด้วยความเร็วสูงยิงเข้าใส่สองจอมยุทธ
                  " วิ้วๆ "
                  " บึ้ม ๆ "
                  สองจอมยุทธต่างป้องกันตัว โดยเล็กสี่คิ้วสะบัดสองนิ้วอันลื่อลั่นออกไป ในขณะที่ลี้คิมฮวยก็สะบัดมีดบินออกไป
                  ลูกธนูสีแดงสองดอก เปลี่ยนเป็นประกายไฟสีแดง เสียงสะเทือนเลื่อนลั่น
                  จอมยุทธทั้งสองต่างตั้งตนอยู่ในความไม่ประมาท เดินพลังลมปราณภายในเต็มที่ แต่นิ้วทั้งสองของเล็กสี่คิ้ว และฝ่ามือของผู้แซ่ลี้บวมแดงสะท้านใจแล้ว
                  ลูกธนูสีแดงสองดอกยิงออกมาอีกครั้ง วิ่งเข้าใส่สองจอมยุทธ พลันเพิ่มเป็นสิบดอกแล้ว
                  " ตูม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
                  เล็กสี่คิ้วต้านรับด้วยเพลงหมัดพิฆาตเจ็ดดาวเหนือ ในขณะที่ผู้แซ่ลี้ ฟาดฝ่ามือเทพระฆังทองออกไปเต็มพลัง อาการเจ็บสะท้านของสองจอมยุทธรุนแรงขึ้น
                   " พลังใดกันในพิภพ "
                   สองจอมยุทธคิดตรงกัน
                   " ฟิ้ว"
                   ลูกธนูสีแดงดอกหนึ่งพุ่งเข้าใส่เขาทั้งสอง แต่กลับขยายตัวใหญ่ปานท่อนซุงยักษ์ ลี้คิมฮวยสะบัดมือขวาของเขาออกไปแล้ว
                   " บึ้ม ๆ ๆ- ๆ- ๆ- ๆ  ๆ ๆ- ๆ- "
                   เป็นปังตอน้อยที่มิเคยพลาดเป็า มีแต่คราวนี้ที่เป้ามันใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา มีดบินวิ่งผ่าลูกธนูไปอย่างเร็ว จนเกิดประกายแสงตลอดทาง ด้วยความเร็วแห่งมวลสารทวีคูณด้วยความเร็วแห่งแสง
                   " บึ้ม ๆ- ๆ- ๆ ๆ ๆ-  ๆ ๆ ๆ - "
                    เสียงระเบิดสะท้านหูสะเทิอนไปทุกตารางนิ้วปานจักรวาลจะแตก หากสองจอมยุทธไม่มีพลังลมปราณสุดหยั่งคาด
                    ป่านนี้..........คงแหลกเหลวไปแล้วราวกับโดนพลังปรมาณู
                    " ฟิ้ว ๆ ๆ ๆ- ๆ ๆ "
                    ลูกธนูสีแดงหกดอกยังคงยิ่งใส่สองจอมยุทธ
                     " ตูม ๆ- ๆ ๆ  ๆ- ๆ- "
                    เล็กสี่คิ้ว ใช้สองนิ้วในร่างกายทั้งหมดหกนิ้วคีบลูกธนูทั้งสามดอกได้อย่างแม่นยำ จนยืนด้วยเท้าเพียงข้างเดียว นี่คงเป็นไม้ตายของเขาที่ไม่มีใครล่วงรู้
                    ส่วนลี้คิมฮวยกลับใช้มีดปังตอน้อตัดหัวธนูทั้งสาม
                    ความเจ็บปวดในการต้านรับของสองจอมยุทธ รุนแรงขึ้นยากจะกล่าวออกมาเป็นคำพูดเช่นใด
                    ลูกธนูเต็มทั่วท้องฟ้าแทบจะไร้ที่ว่าง วิ่งเข้าใส่สองจอมยุทธอย่างคาดไม่ถึง
                    " บึ้ม ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
                    ร่างของจอมยุทธทั้งสองระบิดออกแหลกเป็นผุยผงในชั่วพริบตา คราวนี้เป็นจริงแท้ ............ตายแล้วตายอีก ช่างเป็นความจริงที่เหลือเชื่อ 
                   
 
                   
               
         
           


 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15 พฤษภาคม 2013, 12:53:25 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #35 เมื่อ: 15 พฤษภาคม 2013, 12:36:50 »
              ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่เเปด.................เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายสหายเอ๋ย

              " ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.............อามิตพุทธ(Amitabhaอมิตาภะ หมายถึงความสว่างอันประมาณมิได้ อ่านแบบจีนว่า อา หมี ถวอ ฝอ (阿弥陀佛) หากเป็นสำเนียงแต้จิ๋วจะพูดว่า อา มี ทอ ฮุก)  "
              " ท่านจอมยุทธทั้งสอง ได้บรรลุเทพยุทธในขั้นสูงสุดแล้ว "
                เพียงแต่ว่าในขั้นสุดท้ายนี้ท่านทั้งสองจำเป็นต้องประลองฝีมือกันเอง
                เสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ขอให้ท่านทั้งสองโปรดทำตามที่อาตมาได้บอกกล่าวเช่นนี้เถอะ "
               สองจอมยุทธต่างเห็นพ้องต้องกันกับหลวงจีนหนุ่มหน้าสวย  ต่างพยักหน้าให้กัน แล้วพลันลงมือทันที
               เล็กสี่คิ้วซัดหมัดเจ็ดดาวเหนือออกมาอย่างพลิกแพลง คราเดียวเจ็ดหมัดในจุดตาย หากผู้ใดโดนครบทุกหมัดในจุดตายในร่างกายของเขานั้น ร่างกายจะแตกระเบิดทันที
               " ปึ้กๆๆๆๆๆๆ "
                ลี้คิมฮวย ต้านรับด้วยฝ่ามือเจ็ดสาวน้อย เอาอ่อนสยบแข็ง
                เล็กสี่คิ้ว พลันลงมือด้วยหมัดดาวตกทะลวงอาทิตย์
                " ตูม "
                ลี้คิมฮวย กลับใช้กระบวนท่าหล่อหลอมรวมพลัง แต่ตอนนี้ทั้งสองต่างรู้สึกตึงมือยิ่ง
                เล็กสี่คิ้ว พลิกกลับมาใช้สองนิ้วเหล็กทะลวงขุนเขา อันเป็นท่าไม้ตายท่าหนึ่งของเขา
                " ตูม "
                 ลี้คิมฮวย พลิกฝ่ามือราวกลับเลื้อยไปพันมือของเล็กสี่คิ้ว ด้วยกระบวนท่าโยนบุปผายืมพลัง
                 เล็กสี่คิ้ว ถีบออกด้วยท่าเท้าเหล็กสะท้านภพ
                 " ตูม "
                 ลี้คิมฮวย พลันปล่อยมือ แล้วหลบหลีกอย่างรวดเร็ว ก้อนหินด้านหลังของเขาถูกทะลวงเป็นรูโหว่แล้ว ด้วยท่าเท้าของผู้แซ่เล็ก
                 เล็กสี่คิ้ว พลันเร่งพลังลมปราณภายในสุดขั้ว จนเกิดเสียงดังราวกลับมีลูกคลื่นสึนามิ
                 " คลื่น ๆ ๆ ๆ ๆ "
                 แล้วผู้แซ่เล็กก็ซัดหมัดอุดรเทวะออกไปด้วยพลังที่สุดยากจะคาดเดา
                 " คลื่น ๆ ๆ ๆ ๆ ..........................บึ้ม "
                  ลี้คิมฮวยฟาดฝ่ามือย่อขุนเขาออกต้านรับ และพลันสะบัดแขนซ้ายออกไปแล้ว
                  " ตูม "
                  มีดบินของลี้คิมฮวยดูเหมือนจะถูกต้านรับได้เป็นครั้งแรก  ด้วยสองนิ้วปาฎิหารย์ของผู้แซ่เล็ก
                  แต่.........มันยังคงปักลึกเข้าไปยังคอหอยขอเล็กสี่คิ้วหนึ่งหุน ด้วยพลังสุดขั้วแห่งมีดบิน
                   อะไรจะเกิดขึ้นต่อไปกับจอมยุทธทั้งสองอีกหรือ
                   มีดบินที่มิเคยพลาดเป้า.................ก็ยังคงมิเคยพลาดเป้า
                   
                   "เซียวลี้ปังตอ "



 
                    ผู้เขียนขอกราบขอบพระคุณผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบทความนี้ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นตัวหนังสือหรือรูปถ่ายผ่านทางอินเทอรืเน็ท



                     รำพึงในคืนค่ำคำคม-ปรัชญาเด็ดๆ จาก โกวเล้ง



                   - คนผู้หนึ่งไม่อาจหนีตัวเองได้ ความผิดพลาดของตัวเอง ความเสียใจของตัวเอง ความรับผิดชอบของตัวเอง ล้วนแต่หนีไม่ได้ เนื่องเพราะนั่นคล้ายเป็นเงาของตัวเอง ซึ่งติดตามตนไปทุกแห่งหน ไม่อาจหนีรอดได้เด็ดขาด


 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15 พฤษภาคม 2013, 13:38:45 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #36 เมื่อ: 16 พฤษภาคม 2013, 11:51:06 »

                   ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่เก้า.................เสี่ยงกับบรรลุ ( จบภาค )


                  " ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.............อามิตพุทธ "
                  " อาตมานึกไม่ถึงเลยว่า ท่านจอมยุทธทั้งสองจะสามารถบรรลุเทพยุทธได้รวดเร็วเพียงนี้ สามารถผ่านด่านเป็นตาย ชำระจิตใจของตนเองให้สะอาดจากความสกปรก เนื่องจากท่านทั้งสองสร้างบุญที่แปลว่าภูมิใจและความฉลาดในการแผ้วทางรกที่เรียกว่าบุญกุศลมามาก "
                   " ปัญญาแห่งท่านทั้งสองล้วนเลอเลิศในโลกียธรรม และเหนือไปกว่านั้น ยังสะอาด สว่าง สงบ สบายอีกด้วย สามารถละทิ้งสังโยชน์ได้จำนวนหนึ่งในฉับพลัน น่าเลื่อมใส น่าเลื่อมใส "
                   " การละทิ้งความตายในสามครั้ง ช่างเหลือเชื่อ "
                   " อาตมารู้สึกปิติ ในแสงแห่งศรัทธาของพวกท่านทั้งสองเป็นอย่างยิ่ง หากยุทธภพไร้เภทภัย ท่านทั้งสองคงจะสามารถกระโดดข้ามฝ่ามือพระยูไลไปได้ "
                    " ปัญญาขั้นสูง ที่สามารถแจ้งได้ในฉับพลัน.......ซาโตริเป็นผลกรรมอันดีของท่านทั้งสอง การชำระจิตใจให้สะอาดจากความสกปรกด้วยศีลเป็นปกติ นับว่าประเสริฐเลิศหนักหนา สิ่งสกปรกในใจของพวกท่าน ยังไม่สามารถแขวนลอยได้เลย "
                     " จิตแผ้ว จิตแผ้ว จิตแผ้ว "
                     " หากท่านทั้งสองยังไม่มีภาระกิจในยุทธภพแล้ว คงจะไร้ขอบเขต ไร้ตัวไร้ตน เป็นฝุ่นธาตุในมหาสุญญตารามนี้แล้ว "
                      ทันใดนั้นมีดสั้นของผู้แซ่ลี้ที่ปักอยู่ตรงคอหอยของผู้แซ่เล็ก กลับเปลี่ยนไปเป็นพวงมาลัยงดงามคล้องคอของเขาแทน
                       หลวงจีนหนุ่มหน้าสวยพลันสวดมนต์ดังนี้
                     
                    " สีเลนะ สุคติง ยันติ (ศีล นั้นจักเป็นเหตุให้ถึงความสุข)
                      สีเลนะ โภคะสัมปะทา (ศีล นั้นจักเป็นเหตุให้ได้มาซึ่ง โภคทรัพย์)
                      สีเลนะ นิพพุติง ยันติ (และศีลนั้นยัง จะเป็นเหตุให้ได้ไปถึง นิพพาน คือความดับเย็นจากกิเลส เครื่องเศร้าหมอง ทั้งปวง)
                      ตัสสมา สีลัง วิโสธะเย (ศีล จึงเป็นสิ่งที่วิเศษนักที่เธอทั้งหลายพึงยึดถือเป็นหลัก ประจำชีวิต ประจำจิตใจ ปฏิบัติ ให้ได้ ดังนี้ แล) "
                      " (หันทะ มะยัง โอวาทะปาติโมกขะคาถาโย ภะณามะ เส)
                        เชิญเถิด เราทั้งหลาย จงกล่าวคาถาแสดงพระโอวาทปาติโมกข์เถิด

                         สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง
                         การไม่ทำบาปทั้งปวง
                         กุสะลัสสูปะสัมปะทา
                         การทำกุศลให้ถึงพร้อม
                         สะจิตตะปะริโยทะปะนัง
                         การชำระจิตของตนให้ขาวรอบ
                         เอตัง พุทธานะ สาสะนัง
                         ธรรม ๓ อย่างนี้เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย
                         ขันตี ปะระมัง ตะโป ตีติกขา
                         ขันติ คือความอดกลั้นเป็นธรรมเครื่องเผากิเลสอย่างยิ่ง
                         นิพพานัง ปะระมัง วะทันติ พุทธา
                         ผู้รู้ทั้งหลายกล่าวพระนิพพานว่าเป็นธรรมอันยิ่ง
                         นะ หิ ปัพพะชิโต ปะรูปะฆาตี
                         ผู้กำจัดสัตว์อื่นอยู่ไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิตเลย
                         สะมะโณ โหติ ปะรัง วิเหฐะยันโต
                         ผู้ทำสัตว์อื่นให้ลำบากอยู่ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะเลย
                         อะนูปะวาโท อะนูปะฆาโต
                         การไม่พูดร้าย, การไม่ทำร้าย
                          ปาติโมกเข จะ สังวะโร
                          การสำรวมในปาติโมกข์
                          มัตตัญญุตา จะ ภัตตัส๎มิง
                         ความเป็นผู้รู้ประมาณในการบริโภค
                         ปันตัญจะ สะยะนาสะนัง
                         การนอนการนั่งในที่อันสงัด
                         อะธิจิตเต จะ อาโยโค
                         ความหมั่นประกอบในการทำจิตให้ยิ่ง
                         เอตัง พุทธานะ สาสะนัง
                         ธรรม ๖ อย่างนี้เป็นคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย "
                         เมื่อหลวงจีนหน้าสวยสวดมนต์จบ กลับมีเสียงอนุโมทนาเปล่งดังก้องปฐพีดัง
                         " สาธุ สาธุ สาธุ "
                         หลวงจีนพลันกล่าวต่อสองจอมยุทธว่า
                         " อาตมาขออนุโมทนาแก่ท่านทั้งสองด้วยนะ โดยเฉพาะท่านลี้ "
                         เมื่อคำกล่าวของหลวงจีนจบ ผมบนศรีษะของลี้คิมฮวยพลันหลุดออกไปทีละเส้นตามสายลม
 จนศีรษะของเขาเป็นเช่นดั่งหลวงจีน "
                          ทันใดนั้นมีเสียงอนุโมทนาดังราวกับจักรวาลจะแตกเกิดพร้อมขึ้นกับแสงสว่างที่เปล่งประกายบนท้องฟ้าเต็มไปหมด
                           " สาธุ สาธุ สาธุ "

                            หมายเหตุ ผู้เขียนขอกราบแด่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ พระธรรม พระสงฆ์ หลวงปู่ชา สุภัทโทและสื่อต่างๆบนอินเทอร์เน็ทที่ให้ข้อมูลข่าวสารแก่ผู้เขียน




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18 พฤษภาคม 2013, 22:17:24 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #37 เมื่อ: 22 พฤษภาคม 2013, 10:45:51 »
   



                ดาบเด็ดเดี่ยวภาคห้า ตอนที่สิบ.................เสี่ยงกับบรรลุ ( จบภาคพิเศษ )

                ในระหว่างการสนทนาของหลวงจีนหนุ่มหน้าสวย ลี้คิมฮวย เล็กสี่คิ้วนั้น บนยอดเขาสูงห่างไกลออกนไปนั้น มีสตรีเอวบางร่างน้อยอนงค์หนึ่ง ผิวขาวร่างกายสวยงามราวกับสลักจากมือเทพ ยืนถือคันธนูเหล็กสีดำพร้อมลูกธนูสี่ดอก
                คันธนูเช่นนี้ต้องใช้พลังมหาศาลที่จะง้างคันธนูนี้ได้สำหรับลูกธนูหนึ่งดอก แต่นางกลับง้างคันธนูพร้อมลูกธนูถึงสี่ดอก เป็นลูกธนูสีแดง เหลือง น้ำเงิน และดำ
                 นางกลับปล่อยธนูดอกแรกสีแดงออกไปยังผู้คนสามคนดังกล่าวเบื้องต้นแล้ว
                 " ฟิ้ว "
                 " บึ้ม "
                  เมื่อลูกธนูกระทบพื้นดินเกิดภูเขาไฟระเบิดท่ามกลางหลวงจีนหน้าสวยและสองจอมยุทธ
                 " ฟิ้ว "
                  ลูกธนูเหลืองตามติดออกไป พร้อมมหาวาตภัยแห่งแรงลม
                  " ฟิ้ว "
                  ลูกธนูสีดำตามติดออกไปเป็นดอกที่สาม กลับเกิดแผ่นดินไหวจนพื้นแยกไปทั่วทิศ
                   " ฟิ้ว "
                  เมื่อลูกธนูสีน้ำเงินกระทบพื้น พลันเกิดมหาคลื่นสึนามิที่มีขนาดมากกว่าร้อยริกเตอร์
                  " บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม คลื่น คลื่น คลื่น"
                  หลวงจีนหนุ่มหน้าสวย และสองจอมยุทธได้กร็งพลังลมปราณสุดขั้วต้านรับก่อนที่จะถูกพื้นดินรอบตัวกลืนกินไปแล้วดังธรณีสูบในฉับพลัน
                   สตรีสาวน้อยแสนสวยผู้นั้นยิ้มแย้มสดใสราวกับรอยยิ้มแห่งเทพสตรีใ บหน้าสวยงามชวนตะลึงแต่กลับเป็นใบหน้าของมิซากิ




ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #38 เมื่อ: 23 มิถุนายน 2013, 11:08:46 »
                   ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่หนึ่ง จอมมารเทพประทับ

                    ย้อนความตอนที่เเล้วมุซาชิได้ต่อสู้กับบุรุษชุดดำที่มีพลังเหนือโลก จนต้องใช้ฝ่ามือยูไลผสมผสานหลายกระบวนท่ารวมเป็นหนึ่งออกมา (จบตอน )
                    บุรุษชุดดำเร่งพลังถึงขีดสุด ฟาดฝ่ามือออกมาในชั่วพริบตา เสียงดังสนั่นกัมปนาทสะท้านฟ้าสะเมือนแผ่นดิน เป็นเวลานานหลายนาที
                    " บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม "
                    มุซาชิกระเด็นลอยออกไปราวเจ็ดเมตร บุรุษชุดดำถอยหลังไปสิบก้าว
                    เมื่อตกถึงพื้นมุซาชิกระอักโลหิตออกมากองโต แสดงว่าเขาได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรงไม่น้อย แต่ยังไม่ทันที่จะพลิกกาย บุรุษชุดดำสะบัดนิ้วขวาออกมากลับเป็นเหล็กร้อนดุจไฟนรกออกจากปลายนิ้วกระแทกเข้าใส่มุซาชิ
                    " เหล็กอัคคีเพลิงนรก "
                    " ชุมนุมหมื่นพุทธ "
                     มุซาชิฟาดฝ่ามือยูไลท่าที่สิบสองออกต้านรับ
                    " เปรี้ยง "
                      มุซาชิกระเด็นไปอีกหนึ่งเมตร บุรุษชุดดำเซถอยหลังไปสิบเก้า มิซากิกับเพื่อนต่างหลังน้ำตาแล้ว ชายชราเจ้าของบ้านใบหน้าแตกตื่น เพราะไม่เคยเห็นอะไรเช่นนี้แม้จะผ่านการท่องยุทธภพมานานหลายสิบปี
                     " เพลิงโลกันต์ "บุรุษชุดดำไม่รอช้าเร่งเผด็จศึก
                     " ปฐมแสงธรรม พระธรรมนำทาง พระโยกขุนเขา "มุซาชิใช้ฝ่ามือยูไลออกต้านรับไปถึงกระบวนสามท่า
                      " ตูม ตูม ตูม "
                       ประกายเพลิงแตกออกไป กลับกระแทกก้อนหินน้อยใหญ่รวมทั้งต้นไม้เป็นสีดำดังคำว่าตอตะโก
                        " ฮ่าๆๆ มุซาชินับว่าท่านเป็นหนึ่งในใต้หล้าแล้ว โปรดน้อมรับมหาเทพวิชาเทพประทับจากข้าเป็นกำนัลด้วยเถอะ เพราะแม้แต่เทพเจ้าบนสวรรค์ยังมิสามารถต้านรับกระบวนท่านี้ได้เลย ฮ่าๆๆ "
                        บุรุษชุดดำกล่าวจบพลันเร่งพลังสุดขอบนรกออกมา พร้อมทั้งฟาดฝ่ามือออกไปท้งสองข้าง
                        " เพลิงนรกโลกันต์ถล่มสวรรค์ "
                         ในชั่วขณะจิตหนึ่ง มุซาชิกลับนึกถึงคำกลอนที่มิซากิเคยท่องให้ฟัง
                         "ตั้งกายตรง จิตตั้งมั่น หมั่นฝึกฝน
                          มีตัวตน ไร้ตัวตน อย่าห่วงหา
                          จะแยกจาก อยู่ด้วย จงร่ำลา
                          อย่าถือสา เรื่องเล็ก กัดกินใจ

                          เมื่อลมเข้า รุนแรง แฝงความกรุ่น
                          ที่มีฝุ่น แฝงอยู่ กับไอร้อน
                          ลมละเอียด ลึกซึ้ง เข้าตัดรอน
                          ให้ได้ถอน ตัวตน จากแผ่นดิน

                          มีลมเข้า มีลมออก ใครใครรู้
                          แต่ไม่ดู ตามมัน ว่าได้สอน
                          เคล็ดวิชา ลึกซึ้ง อย่าได้นอน
                          อย่าได้จร จากไปไหน ลมหายใจ

                          เพราะจิตนิ่ง พิงสัมปะ ชัญญะมา
                          มีอาสา ตามมา อย่างเร็วหนา
                          ปัญญาใหญ่ ตามย่อย เร่งเข้ามา
                          ยอดปัญญา หล่อหลอม เป็นยอดคน

                          หนึ่งในล้าน ล้านในหนึ่ง เรื่องเดียวกัน
                          ไม่ได้ฝัน ก็มองเห็น เช่นอย่างนี้
                          รูปกับนาม สองเรื่อง เท่าที่มี
                          อินทรีย์ดี พลังเลิศ เหนือผู้ใด

                          สองแขนแกว่ง เป็นวงกลม ลมผสม
                          ตามดูลม หมุนไป เฝ้าเวียนหา
                          เมื่อตั้งมั่น ทุกสิ่ง ก็จะมา
                          หนึ่งล้านมา ล้านหนึ่งไป เรื่องเดียวกัน

                          ฟงหยุนถี่ เป็นวิชา ที่กล้าแข็ง
                          สุดเรี่ยวแรง ต้านรับ ด้วยท่าไหน
                          หากแข็งขืน มุ่งมั่น จะเอาชัย
                          มีแต่ไป เกิดใหม่ เท่านั้นเเอง

                          อ่อนเช่นน้ำ ไหวเช่นลม พรมด้วยว่าง
                          มีสว่าง ในใจ ใฝ่กุศล
                          เมื่อจิตหนึ่ง พุ่งขึ้น แล้วตั้งตรง
                          ใจมั่นคง ตั้งรับได้ วิชาเซียน
                       
                          ในช่วงมหาภัย มุซาชิกลับเข้าไปในฌานสี่ในสมาธิในเพลานี้

                     





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23 มิถุนายน 2013, 11:11:07 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #39 เมื่อ: 01 กรกฎาคม 2013, 11:41:18 »
ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่สอง.....................เรื่องที่คาดไม่ถึง

(ความเดิมจากภาคสี่ )
 เสียงประทะของสุดยอดกระบี่สองเล่มในแผ่นดิน
                            แม้มือปราบแน่จะยกกระบี่ต้านรับไว้ได้ แต่กระบี่เพชรหิมะก็ทิ่มเข้าไปที่บ่าซ้ายของเขาแล้วราวหุนหนึ่ง
                             เจ้านครจิวไม่รามือ แทงกระบี่ออกไปถึงสามกระบี่
                            " เปรี้ยงๆๆ "
                             กลับเป็นอาวุธซัดจากมือปราบบ้อไร้น้ำใจ เทพแห่งวิชาอาวุธซัดแห่งแผ่นดิน มาต้านรับสามกระบี่ของเจ้านครจิวได้ทั้งหมด
                             อาวุธซัดนี้ย่อมทำจากเหล็กดาวตกเช่นเดียวกับกระบี่ของมือปราบแน่ ตัดได้แม้กระทั่งเหล็กไหล
                            " อาวุธซัดที่ร้ายกาจที่สุดในแผ่นดิน ทอดตาทั่วแผ่นดินจะมีคนรับได้ไม่เกินห้าคน "เจ้านครจิวเอ่ยปากชม
                            " ขอบคุณที่ท่านเจ้านครจิวที่ลงมือต่อพี่น้องข้าอย่างไว้ไมตรี ตามพวกเรากลับไปเถิด "
                             มือปราบบ้อพูดเสร็จพลันซัดอาวุธออกมาด้วยกระบวนท่าชั้นสูงยากต้านรับแล้ว
                             "พายุเหล็กอุกกาบาต"
                             " ติ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "เจ้านครจิวสะบัดกระบี่ขึ้นปัดอาวุธซัดอย่างรวดเร็ว
                              แต่ก็ยังมีอาวุธซัดสามชิ้นลอดทะลุเข้าไปในร่างเจ้านครจิวแล้ว
                              หนึ่งที่หน้าอกขวา สองที่มือที่ถือกระบี่ สามที่โคนขาขวา หากเป็นอาวุธลับของตระกูลถัง ป่านนี้เจ้านครจิวคงจไม่รอดแล้ว
                             เพราะมันอาบยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดในโลก ที่ไม่มียาใดๆในโลกล้างพิษนั้นได้
                             เจ้านครจิวพลันล้มตัวลง( จบตอน)
                             
                             กระบี่เพชรหิมะหลุดออกจากมือเจ้านครจิว ในชั่วหนึ่งลมหายใจนั้น เลือดในกายของเจ้านครจิวกลับเย็นยะเยือกจนเป็นน้ำแข็ง ดันอาวุธลับของยอดมือปราบบ้อกระเด็นหลุดจากร่างของเขาออกมาหมดทุกจุด บาดแผลที่เกิดขึ้นพลันหายไปหมดสิ้น ปรากฎการณ์เหนือโลกเกิดขึ้นได้เสมอ
                             มือปราบทิไม่รอช้า ในขณะที่เจ้านครจิวกำลังทรงตัวลุกขึ้นกระแทกหมัดพลังเก้าส่วนออกมา
                             " หมัดเหล็กถล่มโลก "
                              " ตูม "
                              เจ้านครจิวปลิวไปตามแรงหมัดของมือปราบทิ ลอยขึ้นกลางอากาศ ทันใดนั้นมือปราบตุยกระโดดลอยตัวเตะเท้ามหากาฬออกไป
                              " กระทืบขุนเขา "
                              ร่างของเจ้านครจิวกลับตกลงที่พื้นดินอย่างรุนแรง แทบจะทะลุพื้นลงไป
                              แต่เจ้านครจิวกลับทรงตัวลุกขึ้นมาอีกครั้ง
                              มือปราบเน่ สุดยอดมือกระบี่ไวแห่งยุค สะบัดกระบี่แทงออกไป ทั้งบน กลาง ล่างระหว่างลำตัวของเจ้านครจิว
                              " ร้อยซัดสาม "
                              พลังกระบี่ของมือปราบเน่ ร้อยกระบี่ดังกล่าวกลับเป็นสามยอดเสาเหล็กทิ่มแทงเข้าใส่ร่างเจ้านครจิว
                              แต่เจ้านครจิวกลับพลิกตัวอย่างเชื่องช้า สามารถหลบได้ทั้งร้อยกระบี่ของมือปราบเน่ หรือทั้งหมัดเหล็กของมือปราบทื และเท้ามหากาฬของมือปราบตุย เจ้านครจิวล้วนหลบได้หมด
                              เจ้านครจิวยืนตัวตรงแล้วกล่าวว่า
                              " เมื่อพวกท่านไม่รามือ ข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว "
                               กระบี่เพชรหิมะสองเล่มงอกออกจากฝ่ามือซ้ายขวาของเจ้านครจิว
                              " มหาเทพวิชากระบี่น้ำแข็งท่าที่หนึ่ง...........กระบี่น้ำแข็งไร้ช่่องโหว่"
                              แทบไม่น่าเชื่อว่าเจ้านครจิวแทงกระบี่ซ้ายขวาใส่สี่ยอดมือปราบคราเดียวถึงสามร้อยกระบี่ แม้หมัดเหล็กทิจะซัดหมัดสะท้อนขุนเขาออกมา มือปราบตุยก็ซัดท่าเท้ามหากาฬถล่มปฐพี หรือแม้กระทั่งกระบี่ไวสุดขั้วของมือปราบเน่ก็ซัดออกมาเช่นกันด้วยท่าสะบัดม้วนลูกเห็บพันพิภพ แต่มือปราบบ้อกลับใช้กลไกเหล็กอุกกาบาตเป็นกำแพงต้านรับกระบี่น้ำแข็งของเจ้านครจิวแล้ว
                              " เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "
                               ยอดมือปราบทั้งสามล้วนบาดเจ็บภายใต้คมกระบี่เพชรหิมะของเจ้านครจิว เว้นเสียแต่มือปราบบ้อ
                               แต่ที่หน้าตกตะลึงก็คือ กำแพงเหล็กอุกกาบาตของเขาเป็นรูพรุนไปหมด
                               " มันเป็นเทพวิชาอะไรกันแน่ "มือปราบทั้งสี่คิดตรงกันในทันที
                               " ข้าไม่ได้กระทำผิดอะไรใยต้องยื้อยุด "เจ้านครจิวพลันกล่าวขึ้นมา
                                มือปราบเน่พลันกล่าวว่า
                                " งั้นตามไปพิสูจน์ความจริง "
                                พลันซัดท่าไม้ตายออกมา พยัคฆ์ตะปบหมีสายฟ้า
                                " เพชรพร่างแพรวพราว"
                                เจ้านครจิวเองก็ตวัดกระบี่อออกมา
                                 มือปราบทิไม่รอช้าซัด"หมัดเทพไร้ต่อต้าน"ออกมาด้วยพลังสิบส่วนกระแทกออกหมายที่กลางหน้าอกเจ้านครจิว
                                 เช่นเดียวกับมือปราตุยกระโดดหมุนตัวกลางอากาศแล้วกระแทกเท้าใส่กลางศรีษะเจ้านครจิวด้วยท่า ลูกข่างยักษ์ปักเสาเข็ม
                                 มือปราบบ้อเองก็ใช้ท่าไม้ตายที่ยากจะมีผู้ใดในยุทธภพเคยพบเห็น
                                 " พุทธะพิชิตมาร "
                                  เป็นอาวุธลับที่ยิงผ่านกลไกรถเข็นเหล็กที่มือปราบบ้อนั่งอยู่กระแทกตามด้วยอาวุธซัดจากมือของเขา แม้จะซัดออกมาที่หลังกลับถึงเร็วกว่าทุกท่าพิฆาตที่สามพี่น้องของเขาใช้ออกมา ตอนนี้ถึงตัวเจ้านครจิวแล้ว
                               
 

                       
                               
                       
                            ???


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01 กรกฎาคม 2013, 21:06:25 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #40 เมื่อ: 12 กรกฎาคม 2013, 15:00:13 »
ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่สาม..................ศึกสะท้านเทพ



            ในยุทธจักรนี้หากสี่มือปราบยอดยุทธร่วมกันลงมือต่อสู้กับคู่ต่อสู้เพียงผู้เดียว จะมีจอมยุทธสักกี่คนรับมือได้ เพราะในความเป็นจริง ทั้งสี่มือปราบไม่เคยลงมือกับคู่ต่อสู้ด้วยกำลังทั้งหมด เพียงจับกุมคู่ต่อสู้หนึ่งเดียวเท่านั้น
            ศึกครั้งนี้นับเป็นปรากฎการณ์ที่น่าแตกตื่นในยุทธภพจริงๆ และในกระบวนท่านี้เจ้านครจิวจะเอาตัวรอดได้อย่างไร
             เจ้านครจิวพลันหลับตาลงชั่วกระพริบตา กลับร่ายรำกระบี่เพชรหิมะออกมา
             "ขุนเขาน้ำแข็งยอกย้อน ระบำกระบี่หิมะโปรย ลมพลิ้วไหวในม่านหิมะ นวลอนงค์น้อมรับบุปผา"
             "มันเป็นกะบวนท่าอะไรกัน"สี่ยอดมือปราบคิดและตื่นตระหนกไปพร้อมๆกัน
             พลันปรากกฎภูเขาน้ำแข็งแทงทะลุพื้นขึ้นมาอย่างหนาแน่นห่อหุ้มร่างเจ้านครจิวไปหมด อีกทั้งมีหิมะซัดใส่สี่ยอดมืปราบดุจพายุ รวมทั้งกระแทกรับทุกท่วงท่าที่เจ้านครจิวหมายต้านรับ
              สี่ยอดมือปราบต่างกระเด็นไปคนละทิศทาง
              "เห็นทีจะต้องลงมือสอนสั่งท่านสี่ยอดมือปราบสักคราแล้ว"เจ้านครจิวกล่าวด้วยเสียงชัดกังวาล
              พลันลงมือแล้ว
              "ฝ่ามือเทพกระบี่น้ำแข็ง"
              กลับเป็นกระบี่น้ำแข็งพุ่งออกจากฝ่ามือเจ้านครจิวไปยังทิศทางที่ทั้งสี่ยอดมือปราบล้วนกำลังจะลุกขึ้นยืน
             ในช่วงนาทีคับขันนั้น กลับมีดาบใหญ่และเร็วยิ่ง ออกต้านรับแทนสี่ยอดมือปราบ แต่ที่น่าประหลาดใจกลับเป็นดาบอัคคีสายฟ้าที่ออกจากฝ่ามือเทพกระบี่ซา
             ศึกครั้งนี้สะท้านยุทธภพอีกแล้วในรอบหลายร้อยปี ระหวางมหาเทพวิชากระบี่น้ำแข็งและมหาเทพวิชาดาบอัคคีสายฟ้าที่กล่าวขานกันมานานหลายร้อยชั่วอายุคน
              ไม่เพียงแต่ใบหน้าสี่ยอดมือปราบจะแตกตื่น ใบหน้าของเจ้านครจิวก็ปรากฎคิ้วขมวดแล้ว



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12 กรกฎาคม 2013, 15:02:39 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #41 เมื่อ: 14 กรกฎาคม 2013, 15:59:28 »

                ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่สี่.................เทพหรือมาร มารหรือเทพ

                ( ความเดิม )
                ในระหว่างการสนทนาของหลวงจีนหนุ่มหน้าสวย ลี้คิมฮวย เล็กสี่คิ้วนั้น บนยอดเขาสูงห่างไกลออกนไปนั้น มีสตรีเอวบางร่างน้อยอนงค์หนึ่ง ผิวขาวร่างกายสวยงามราวกับสลักจากมือเทพ ยืนถือคันธนูเหล็กสีดำพร้อมลูกธนูสี่ดอก
                คันธนูเช่นนี้ต้องใช้พลังมหาศาลที่จะง้างคันธนูนี้ได้สำหรับลูกธนูหนึ่งดอก แต่นางกลับง้างคันธนูพร้อมลูกธนูถึงสี่ดอก เป็นลูกธนูสีแดง เหลือง น้ำเงิน และดำ
                 นางกลับปล่อยธนูดอกแรกสีแดงออกไปยังผู้คนสามคนดังกล่าวเบื้องต้นแล้ว
                 " ฟิ้ว "
                 " บึ้ม "
                  เมื่อลูกธนูกระทบพื้นดินเกิดภูเขาไฟระเบิดท่ามกลางหลวงจีนหน้าสวยและสองจอมยุทธ
                 " ฟิ้ว "
                  ลูกธนูเหลืองตามติดออกไป พร้อมมหาวาตภัยแห่งแรงลม
                  " ฟิ้ว "
                  ลูกธนูสีดำตามติดออกไปเป็นดอกที่สาม กลับเกิดแผ่นดินไหวจนพื้นแยกไปทั่วทิศ
                   " ฟิ้ว "
                  เมื่อลูกธนูสีน้ำเงินกระทบพื้น พลันเกิดมหาคลื่นสึนามิที่มีขนาดมากกว่าร้อยริกเตอร์
                  " บึ้ม บึ้ม บึ้ม บึ้ม คลื่น คลื่น คลื่น"
                  หลวงจีนหนุ่มหน้าสวย และสองจอมยุทธได้กร็งพลังลมปราณสุดขั้วต้านรับก่อนที่จะถูกพื้นดินรอบตัวกลืนกินไปแล้วดังธรณีสูบในฉับพลัน
                   สตรีสาวน้อยแสนสวยผู้นั้นยิ้มแย้มสดใสราวกับรอยยิ้มแห่งเทพสตรีใบหน้าสวยงามชวนตะลึงแต่กลับเป็นใบหน้าของมิซากิ ( จบความเดิม )

                     " คลื่น คลื่น คลื่น คลื่น คลื่น คลื่น คลื่น"
                    พื้นแผ่นดินทรุดตัวลงราวกับโลกจะแตกแหลกเป็นเสื่ยงๆ ลมแรงดังพายุหมุน ฝนฟ้าคะนองรุนแรง
                    " เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง "
                    สายฟ้าฟาดลงไปในหลุมที่เหล่าสองจอมยุทธและหลวงจีนหน้าสวยถูกแผ่นดินกลืนลงไป อีกทั้งยังมีบุรุษร่างยักษ์ผิวสีขาวเผือดพุ่งสามง่ามใส่เข้าอีก กลายเป็นสายฟ้าฟาดลงไป ซ้ำแล้วซ้ำอีก
                    " พระยูไลโปรดสัตว์ "
                     เสียงหลวงจีนดังสะท้านโลก เมื่อสิ้นเสียงลง
                     กลับมีกองดินม้วนขึ้นเป็นขุนเขา และบนยอดเขาแห่งนั้นกลับมีหลวงจีนหน้าสวย เล็กสี่คิ้ว กับลี้คิมฮวยยืนสงบนิ่งไม่หวั่นไหวในท่ามกลางพายุโหมกระหน่ำ
                      " ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง "
                       ธนูแดงเก้าดอกและสายฟ้าเก้าสายพุ่งตรงใส่บุรุษทั้งสาม
                       " พระยูไลเมตตาปกป้องผู้มีธรรม ( ธมฺมจารี สุขํ เสติ = ธัมมะจารีสุขังเสติ = ผู้ประพฤติธรรมย่อมอยู่เป็นสุข )
                       หลวงจีนหน้าสวยยกสองมือขึ้นพนมมือ แล้วสะบัดฝ่ามือออกไปข้างหนึ่ง กลายเป็นฝ่ามือขนาดยักษ์รับทั้งธนูและสายฟ้าที่มาพร้อมกันคราเดียว เสียงดังกัมปนาทสะท้านทั่ว หากเป็นเหล่าชาวยุทธอยู่ในบริเวณนั้นคงไม่มีผู้ใดรอดชีวิตจากเสียงระเบิดนี้ได้แม้แต่ผู้เดียวเป็นแน่
                        " บึ้ม "
                        แม้ผู้แซ่เล็กและผู้แซ่ลี้ก็สะท้านไปทั้งร่าง
                        " เทพสายฟ้าโปรดหยุดมือเถอะ "หลวงจีนหน้าสวยกล่าวขึ้นก่อน
                        " ท่านหลวงจีนในหลวงจีน โปรดเห็นใจข้าผู้น้อยเถอะ ที่ได้รับคำสั่งจากนายเหนือมา "เทพสายฟ้าหรือบุรุษร่างยักษ์ผิวขาวเผือดนั่นเอง
                         กล่่าวจบพลันพุ่งสามง่ามสีแดงจัดออกมาสามด้าม
                         หลวงจีนพลันเอ่ยปากให้สองจอมยุทธข้างกายที่เกร็งพลังลมปราณในระดับสูงสุดขั้วเตรียมพร้อมรอไว้อยู่แล้ว
                         " ระวัง "
                         " พระยูไลมหากรุณาปราณีคุ้มครอง "หลวงจีน
                         " ฝ่ามือมารเทพสะท้าน "ผู้แซ่ลี้
                         " หมัดวชิรปราณใหญ่พระยูไลปกป้อง "ผู้แซ่ลี้
                          " บึ้ม บึ้ม บึ้ม "
                          เสียงดังกัมปนาทสะท้านทั่วดังอีกสามครั้ง แต่ครานี้กลับรุนแรงกว่าเดิมมากจนเสื้อผ้าของบุรุษทั้งสามขาดหลุดลุ่ยไปทั้งสองแขน
                            หลวงจีนกล่าวกับสองจอมยุทธว่า
                           " หลอมพลังสามรวมเป็นหนึ่ง"
                            สองจอมยุุทธและหนึ่งหลวงจีน ซัดพลังออกไปแล้วรวมเป็นสายเดียวไปยังร่างเทพสายฟ้าจนเป็นแสงเจิดจ้าสว่างดุจแสงอาทิตย์ในระยะใกล้ สว่างจนสายตาของสามบุรุษมองไม่เห็นอะไรเลย
                            "เทพฤทธิ์พิชิตมารสะท้านสามภพ"
                           

                       
                           
                         
                   
                   
                   



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14 กรกฎาคม 2013, 16:08:09 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #42 เมื่อ: 15 กรกฎาคม 2013, 20:39:21 »
              ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่ห้า....................ฌานสี่


              ความเดิมจากดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่หนึ่ง จอมมารเทพประทับ

              ย้อนความตอนที่เเล้วมุซาชิได้ต่อสู้กับบุรุษชุดดำที่มีพลังเหนือโลก จนต้องใช้ฝ่ามือยูไลผสมผสานหลายกระบวนท่ารวมเป็นหนึ่งออกมา และในระหว่างการต่อสู้ในศึกสะท้านจักรวาลครั้งนี้ ในช่วงมหาภัย มุซาชิกลับเข้าไปในฌานสี่แห่งสมาธิในเพลานี้ ( จบตอน )
               มุซาชิ....................กลับดำดิ่งดื่มด่ำในความสงบ ราวกลับไม่มีเรื่องราวใดๆเกิดขึ้นไม่ว่าในโลก ในจักรวาล สงบนิ่งนานราวกับเป็นหมื่นปี เสมือนตนเป็นเพียงวัตถุธาตุ ไร้ความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น แต่มุซาชิกลับรู้สึกตัวในความสุขที่ดื่มด่ำนี้ ที่นี่มีแต่เหตุเช่นนี้ๆ
               " ย้อนกลับไปหนึ่งก้าวเถอะ "
                พลันมุซาชิกลับออกไปที่ฌานสาม แสงสว่างเจิดจ้าราวกลับพระอาทิตย์ขึ้นฉับพลัน แต่ไร้ความร้อน
               " มหาเทพวิชาฟงหยุนถี่ มหาเทพวิชากระบี่น้ำแข็ง มหาเทพวิชาดาบอัคคีสายฟ้า ล้วนมาจากเหตุเดียวกัน สลายร่างรวมร่างจากธาตุขันธ์ในอัตราความเร็วสูงสุดแห่งจิต "
                มุซาชิได้ยินเสียงแห่งตน
                " อวิชชา ตัณหา อุปทาน กรรม จุติวิญญาณ ก็ล้วนแต่จิต หากการเดินทางแห่งธาตุมีความเร็วสูงเช่นจิตแล้ว อะไรก็สามารบัดดลหรือเกิดขึ้นได้ แต่ถ้าจิตยังเิดินทางไปด้วยอัตราที่เร็วและเต็มไปด้วยกิเลสแล้วไซร้  ก็ยังคงเวียนว่ายในวัฎฎะ และถ้าหากความเร็วแห่งจิตมันเร็วจนสลัดคืนทุกสิ่งหรือธาตุทั้งหลายหมดสิ้นแล้ว ไม่มีอะไรที่จะถูกสร้างขึ้นหรือปรุงแต่งได้อีก ทุกข์ทั้งหลายก็จะไม่มี แม้จะยังเหลือธาตุขันธ์หรือไม่ก็ตาม ที่นั่นคือมหานิพพานหรือมหาสุญญตา มหานิโรธ จิตทำลายจิตไร้ที่ปรุงแต่งมีเพียงผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานในธรรมที่เรียกว่ามหาพุทธะ "
                 " มหาเทพวิชาฟงหยุนถี่ มหาเทพวิชากระบี่น้ำแข็ง มหาเทพวิชาดาบอัคคีสายฟ้า เมื่อรวมกันก็จะเป็นมหาเทพยุทธเอกจักรวาล ไร้ผู้ต่อต้านในสามภพ มิเพียงเป็นแค่หนึ่งในใต้หล้าเท่านั้น "
                  ฉับพลันกระแสแห่งความเย็นสุดขั้วและร้อนสุดขั้วไหลเข้าสู่เร่างของมุซาชิอีกครา แต่ครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านอะไรเลย ร่างของมุซาชิหมุนไปด้วยความเร็วแห่งความอนันต์ บังเกิดแสงสีขาวแดงแทงทะลุร่างไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีผู้ใดจะรู้จะเห็นสภาวะเช่นนี้เป็นเช่นไร มีเพียงแต่มุซาชิเท่านั้นที่รู้
                 
 



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15 กรกฎาคม 2013, 20:52:39 โดย SOMCHAI SAWEK »

ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #43 เมื่อ: 19 กรกฎาคม 2013, 12:15:29 »


                  ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่หก.......................พระยูไล ?

                   ในสภาวะที่สงบนิ่งท่ามกลางพลังสีแดงและพลังสีขาวพุ่งเข้าใส่ร่างมุซาชิ กลับมีแสงสีเหลืองพุ่งเข้าใส่กลางศรีษะทะลุกึ่งกลางร่างของมุซาชิไป ทำให้เขาดื่มด่ำกว่าในความสงบเย็น ที่นิ่งมากขึ้น
                    พลันเกิด ฉัพพรรณรังสีที่ออกจากร่างของคนผู้หนึ่ง รูปร่างสง่างามเหนือล้ำกว่าบุรุษทั้งปวง ใบหน้าเปล่งความสุกใส ศรีษะที่ไร้เส้นผมกลับมีแสงสีเหลืองนวลอร่ามพุ่งขึ้นดุจเปลวไฟแห่งปัญญา
                    " มุซาชิอาตมาขออนุโมทนาในการบรรลุธรรมในฟากฝั่งแห่งปัญญากับท่านด้วย ท่านเจริญอิทธิบาทสี่ที่เป็นที่ตั้งแห่งฉันทะ ความยินดีในกุศล จิตตะ มีความมุ่งมั่นในกุศล วิริยะ ความพากเพียรในกุศล และวิมังสา ความใคร่ครวญในกุศล ซึ่งเป็นหนทางแห่งการหลุดพ้นในกระแสแห่งวิมุตติธรรม "
                     " แต่ท่านยังมีภาระแห่งการต้องกลับไปช่วยเหล่าสรรพสัตว์ทั้งหลาย และผู้มีฝุ่นละอองในดวงตา ในกลียุคที่เหล่ามารต่างมุ่งทำลายโลกให้สูญสลาย ภายหลังจากที่โลกแห่งธาตุอยู่มานานมากแล้ว ถ้าท่านเลือกหนทางแห่งธรรมทั้งหลายก็ไม่ได้ขาดเมตตาเสียทีเดียว ในมรรคที่มีองค์แปดนั้นท่านก็ได้อยู่หนทางสายนี้แล้ว "
                     " แต่หากว่าท่านมีมหาเมตตามาก ก็จงกลับไปสู่โลกโปรดสัตว์พิชิตมารเถอะ เพราะตอนนี้ธรรมในใจของท่านสามารถป้องกันตนแห่งโลกสมมุติได้แล้ว ในมหาสติ เว้นเสียแต่ว่าท่านยังยินดีในหนทางแห่งการกอบกู้โลกนี้ โลกแห่งอารมณ์ทั้งหลาย สรรพสัตว์ทั้งหลายล้วนจมในอารมณ์เหล่านี้ "
                     มุซาชิได้รับฉัพพรรณรังสีและพระธรรมจากปากนักบวชแห่งความร่มเย็น มหาปิติซึมซาบดื่มค่ำในใจเป็นครั้งแรกในชีวิตนี้ เขากลับลุกขึ้นก้มลงกราบไปที่ฝ่าเท้านักบวชผู้นั้นอย่างหมดหัวใจสามครั้ง "
                     " ท่านเป็นอีกผู้หนึ่งที่จะสามารถก้าวพ้นข้ามฝ่ามือแห่งเราได้ในปรมัตถ์ "
                      เมื่อกล่าวจบนักบวชผู้นั้นกลับฟาดฝ่ามือออกมาสามฝ่ามือใส่ร่างมุซาชิ เป็นฝ่ามือขนาดใหญ่สูงกว่าร่างของเขาและทุกฝ่ามือล้วนมีฉัพพรรณรังสีผ่านเข้าร่างมุซาชิเข้าไป
                       ตอนนี้มุซาชิกลับสว่างวาบในใจอย่างรุนแรง แรงกว่าทุกครั้งที่เคยเห็นมาจนมีเสียงระเบิดกึกก้องในใจของมุซาชิอย่างรุนแรงถึงสามครั้งสามครา
                       แรงขนาดจักรวาลระเบิดทีเดียว ก็คงมีแต่.....................มุซาชิผู้เดียวที่รู้

                   



                  ( ฉัพพรรณรังสี แปลว่า รัศมีหกประการคืิอ 1 นีล เขียวเหมือนดอกอัญชัน 2 ปีต เหลืองเหมือนหรดาลทอง 3 โลหิต แดงเหมือนตะวันอ่อน 4 โอทาต ขาวเหมือนแผ่นเงิน 5 มัญเชฐ สีหงสบาท เหมือนดอกเซ่งหรือหงอนไก่ 6 ประภัสสร เลื่อมพรายเหมือนแก้วผลึก )






ออฟไลน์ SOMCHAI SAWEK

  • Administrator
  • Hero Member
  • *****
  • กระทู้: 2351
    • ดูรายละเอียด
    • อีเมล์
Re: ดาบเด็ดเดี่ยว
« ตอบกลับ #44 เมื่อ: 20 กรกฎาคม 2013, 22:17:44 »
  ดาบเด็ดเดี่ยวภาคหก ตอนที่เจ็ด............บารมี


               ทันใดนั้นมุซาชิก็พลันลืมตาขึ้นขึ้นมา ภายหลังที่รับสามฝ่ามือยูไลจากจากนักบวชผู้สูงสง่าพลังลมปราณภายในกายมุซาชิหมุนเวียนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนรวดเร็วราวกับพลังแสงหรือเร็วไปกว่านั้น
               ทุกฝ่ามือยูไลที่ล้วนมีฉัพพรรณรังสี กลับปรับสภาพอะตอมภายในร่างชองมุซาขิให้เรียงตัวใหม่วิ่งไปทางสายเดียวกัน จนมุซาชิเปล่งพลังเสียงกึกก้องออกมาสะท้านไปสามโลกธาตุว่า
               " สาธุ "
                 แล้วมุซาชิพลันหลับตาอีกครั้งในระหว่างฌานสามและฌานสี่ มุซาชิกลับเลือกดำดิ่งลงไปในฌานสี่ทันทีด้วยความเร็วภายใต้อะตอมใหม่ในร่างตน รวมทั้งจิตที่กึ่งละเอียดกลับเป็นจิตละเอียดแล้ว
                 แม้จะอยู่ในฌานสี่ แต่มุซาชิกลับได้ยินเสียงเทพนักบวชก้องหูว่า
                 " ประสกเลือกหนทางเองเถอะ ในเมื่อท่านพ้นกระแสโลกได้แล้ว อาตมาก็ขอออนุโมทนากับประสกด้วย "
                 " สิ่งที่อาตมาฝากไว้ในสามฝ่ามือ ก็คือเคล็ดลับสุดยอดแห่งฝ่ามือพระยูไล เพื่อกำหราบเหล่าเทพพญามารทั้งหลายที่ประสกยังต้องกลับไปต่อสู้อีก เพราะมารทั้งหลายล้วนแต่เข้มแข็งทำให้มรรคคลายตัวลงๆไปมาก"
                 " แต่ประสกมีกระแสแห่งความตื่นรู้ในกายมากพอที่จะต้านรับเหล่าเทพพญามารทั้งหลายได้ เพียงแต่วาสนาหรือกรรม ที่ทำให้ยากขึ้นเท่านั้นในบางคราโดยเฉาะอิสสตรี "
                 " ในบรรดาเหล่าเทพพญามารก็ย่อมมีผู้บรรลุแห่งฌาณสี่ นี่แหละอุปสรรคของประสก เพราะเทพพญามารเหล่านั้นล้วนมีพลังกล้าเเข็ง ถึงสามร่าง "
                  " แต่ประสกก็จะฝ่าฟันมันไปได้ด้วยกุศลและอธิปัญญา ที่เป็นปัญญาสูงสุด"
                  " อาตมาคงจะไม่กล่าวกับประสกหรอกว่าโชคดี แต่ขอเพียงแต่กล่าวว่าอย่าหลงเมตตาจนเกินไปและกรรมเก่าลิขิต จะทำให้ท่านมีวิกฤตอีกหลายครั้งที่ยากจะแก้ ท่านเองจะรู้เองเห็นเอง หลังจากนั้นประสกก็จงเลือกเอาเพื่อช่วยเหลือแก่ผู้ที่มีโอกาสจะหลุดพ้นได้มีเวลาอันสมควร อาตมาขออนุโมทนาด้วยกับประสก"
                   ในฌานสี่นี้ไหนเลยกลับมีปัญญาสว่างไสวเช่นนี้ๆ
                   มุซาชิหูพลันดับลงเข้าสู่ความสงบอีกครา จิตจมลงในความสงบอันประณีตสูงสุด



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21 กรกฎาคม 2013, 10:45:05 โดย SOMCHAI SAWEK »